عرفان نظرآهاري
1
شراره‌اي بر جامه مرد نانوا افتاده بود. بي‌تاب شده بود و تقلا مي‌كرد تا خاموشش كند.
جوانمرد از آن حوالي مي‌گذشت. نانوا و تقلايش را ديد. آهي كشيد و ايستاد و به درد گفت: افسوس سال‌هاست كه آتش خودخواهي و آتش ريا در دلمان افتاده است و هيچ تقلا نمي‌كنيم كه خاموشش كنيم.
اين شراره جامه‌مان را خواهد سوخت.
آن آتش اما جانمان را مي‌سوزاند؛ جانمان را و ايمانمان را.
***
2
جوانمرد مي‌گفت: عمري است كه از خدا شرمنده‌ام، زيرا روزي ادعاي دوستي خدا را كردم و گفتم: خدايا، شصت سال است كه درِ دوستي تو را مي‌زنم و در شوق تو مي‌سوزم و تو پاسخم نمي‌دهي.
خدا گفت: اگر تو شصت سال درِ دوستي‌ام را زده‌اي، من از ازل، درِ دوستي‌ات را زده‌ام و از اشتياقي كه به تو داشتم آفريدمت!
جوانمرد مي‌گفت: هيچ‌كس نيست كه در دوستي از خدا پيش افتد. خدا در همه چيز قديم است و در دوستي قديم‌ترين.
***
3
مردي به نزد جوانمرد آمد و گفت: تبركي مي‌خواهم، اي جوانمرد! جامه‌ات را؛ تا من نيز از جوانمردي بهره‌اي ببرم.
جوانمرد گفت: جامه مرا كه بهايي نيست. اما سؤالي دارم، سؤالم را اگر پاسخ دهي، جامه من براي تو.
مرد گفت: بپرس.
جوانمرد گفت: اگر مردي چادر زني را بر سر كند، زن خواهد شد؟
مرد گفت: نه.
جوانمرد گفت: اگر زني جامه مردان را بپوشد چطور، مرد مي‌شود؟
مرد گفت: نه.
جوانمرد گفت: پس در پي آن نباش كه جامه جوانمرد را بر تن كني كه اگر پوست جوانمرد را نيز بر تن كشي، سودي نخواهد داشت. زيرا جوانمردي به جان است نه به جامه.

او به من ميگويد اي آغوش گرم
مست نازم كن كه من ديوانه ام
من باو مي گويم اي نا آشنا
بگذر از من ‚ من ترا بيگانه ام
آه از اين دل آه از اين جام اميد
عاقبت بشكست و كس رازش نخواند
چنگ شد در دست هر بيگانه اي
اي دريغا كس به آوازش نخواند

من به درماندگی صخره و سنگ 

 من به آوارگی ابر و نسيم 

 من به سرگشتگی آهوی دشت ؛

من به تنهائی خود ميمانم 

 من در اين شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی

گيسوان تو بيادم مي آيد .

تو تماشا کن که بهاری ديگر پاورچين پاورچين از دل تاريکی می گذرد و تو در خوابی و پرستوها خوابند و تو می انديشی به بهاری ديگر و به ياری ديگر .

حيف اما من و تو دور از هم ميپوسيم .

غمم از وحشت پوسيدن نيست غمم از زيستن بی تو در اين لحظه پر مهر دلهره است .

ديگر از من با خاک شدن راهی نيست .

از اين صحرا از اين دريا پر خواهم زد ؛ خواهم مرد .

 و غم تـــــو , اين غم شيرين را با خود خواهم برد .

گاهي شبيه مي شوي
به سخت ترين
به بلندترين
به بي روح ترين كوه ها!
حرف كه مي زنم انگار نمي شنوي
و صداي مرا كه باز مي تابي
و حرفهايم كه بر ميگردند
تازه مي فهمم
دلتنگي ام چقدر وسعت دارد!