جالب است چقدر ما به طولانی ترین شب  سال توجه داریم. چقدر برنامه داریم برای این شب. برنامه هایی

 اکثرا خواب آفرین به جایی بر نخورد اصلا قصد اسائه ادب به دامن بلند (یلدا )را ندارم

تازه از سنت های خوب آن از جمله دید و بازدید ها و مهربانی هایش دلخوشیم

اما سوالم این است که آیا یک صدم این برنامه ها را برای طولانی ترین روز سال هم داریم؟ 

              اصلا بلندترین روز سال چه روزی است؟     

میدانیم؟

به هر حال روز نماد کار و تلاش است و ما هم به کار افزونتر نیازمندیم

هم برای زندگی خودمان و هم کشورمان  که هیچ کشور و هیچ زندگی بدون کار مضاعف ساخته نمیشود

اما امشب شب یلدا میتواند بهترین شب سال باشد

 با بهترین روزها ز سال اگر در ((بر پاشنه))مهربانی بچرخد و ((همنشینی ها ))

و ((هم اندیشی))و ((همکاری))های سازنده گره بخورد

 و به ازای هر چند خانوادهای که گرد هم میآیند یک((تعاونی))بر محور تقوا و کار وکار و کار شکل بگیرد

من امشب شب یلدا را از این رو مبارک میدانم که  به هم وسرنوشت هم اندیشه خواهیم کردآنها که برخودارند

 و فرا دست  به فرودستان هم فکر خواهند کرد و به آنانی که خداوند ((عیال))خویش خواند

 وبرای آنها در اموال بر خورداراران حقی قرار داده است اندیشه

 و برای رفع مشکل آنان و بر کشی نشان به روز خوشی خواهند  کوشید .

پس شب یلدا میتواند شب خدا باشد .

اگر ما در خدا باوری به یقین ودر یقین به اخلاص و توحید رسیده باشیم.

نه زیر پایمان «خالی» است و نه پشتمان« بی تکیه گاه» و نه آسمان در دوردست.

ما« شجره ای هستیم طیبه» که ریشه در یقین داریم و تکیه گاهمان امات است.

همو که دست مارا می گیرد وبه «فردا» ها می برد، بی آنکه از «حرامی ها» ، چشم زخمی به ما رسد.

ما «امام رضا» را داریم که سمت و سوی حرکت ما رابه سویی اصلاح می کند که «رضایت» خداوند در آن است آسمان هم جای دوری نیست که «مومنان» را« شأنی» خدایگانی است پس «نص» حدیث قدسی «عبدی اطعنی جعلک مثلی کن فیکون» هم ما میتوانیم بر زمین و زمان و آسمان فرمان برانیم.اصلا اگر زمین هست و آسمان ، برای ماست.این را به فراست میتوان دریافت و به صراحت گفت و به صداقت نوشت و این همه جرعه ای است از حدیث مقدس« لولاک لما خلقت الافلاک»   !

*آقای من!« پا» نه به خستگی که از سر «نشاط» به سوی حرمت می شتابد و دستها نه با «یأس» که با یاس امید ، در پنجره فولاد تو«گره»می شود که در «گره گشایی»نامی ترینی.

* آقای من!راستی اگر حرم تو نبود،کدام حریم می توانست این همه دلشده را در خویش جای دهد،کدام زمین می توانست مکتی عشق شود و کدام مکان می توانست، به «مکین ها »حرمت ببخشد، می گویند«شرف المکان بالمکین»وشرافت وبزرگی جا ، ازبزرگی آنی است که آنجا مکان گزیده است.این درست، اما گاهی هم شرف المکین بالمکان می شود وما هم شرافت یافتگان مکان مقدس حریم شمائیم.اگر ما راحرمتی است ازآن روست که آفتاب نشین شمائیم.

* آقای من! من بارها ــ با همین چشمانی که هر روز پنج باربا تماشای گنبد و بارگاهتان نماز می خواندــ دیده ام که سقاخانه شما اقیانوس را هم به بازی نمی گیرد، چگونه با لب «تشنه»عاشقان، «عشق» می کند! دیده ام که وقتی خسته ای، زخم خورده ای می آید، پیاله در پیاله عکس رخ یار دیدنی می شود و لذت شرب مدام به تماشا در می آید.

* آقای من! گلدسته های شما را که ستون آسمان هستند را دیده ام چقدر به کبوترها، عنایت دارند من حتی دیده ام این گلدسته ها می آیند وبا زائران دست میدهند.من حتی میتوانم بگویم گلدسته ها و حتی دسته گلهای های شهید را دسته، دسته به حرم می آورند، اشک می ریختند!

* آقای من! ای صاحب «اشارت های روشن»! ای راز «بشارت های احسن»! خوب می دانم در دل زائرانت، آیینه هایی  است صاف  و صیقلی که می توانند تابش انوار را در خویش احساس کنند. آنکه آینه زنگاری در دست می گیرد و به حرم می آید،اگر در پی زدودن زنگارها نباشد که زائر نیست!

آقای من! اگر گریه می کنم،نه از سر تنهایی و استیصال وفصل که از شوق بودن در انوار شما و از سروصل است من می دانم شما هم این گریه ها را دوست دارید. گریه هایی که از سر شوق ، وصل را نوید می دهد.

آقای من! در ملکوت حریم شما ، تکلم، گاه کلید می شود برای دل ، تا دروازه ها را بگشایید! و...سکوت ، رسا تر از هر کلمه ای کلام را به حضور صاحب کلام عرضه می کند.

شاخه ای تکیده گل ارکیده با چشمای خسته لبهای بسته

غم توی چشماش آروم نشسته

شکوفه ی شادیش از غم گسسته

آشنای درده، خورشیــــدش سرده

تو قلب سردش، غم لونه کرده

مهتاب عمرش درپشت پرده

اما مثالش پائیزه سرده!

دستـــای ظریفش تو دست مادر

پیکرنحیفش، چون گل پرپر، ازمحنت ودردآروم نداره

سایه ی سیاهی روبخت شومش

ارکیده تنهاست زیرهجومش ،

طوفان درد پایــــــون نداره!

دست من و تومیتونه با هم قصری بسازه

با رنگ شبنم

شکوفه ای که غمگین وسرده ، گل ارکیدست

نَمیره کم کم

بیا نذاریم گل ارکیده ، گلی که چهرش پاک و سفیده

که توی پائیز شاخه ی بیده ، بهار ندیده

بمیره کم کم

اینم آهنگ زیبای گل ارکیده

در روزگاران پیشین ، آنگاه که اولین لرزش صدا بر لبانم جاری شد، برفرازکوهی مقدس رفتم و با خدا اینگونه سخن گفتم:

پروردگارا،من بنده ی توام. قدرت واراده ی پنهان تو، قانون من است ومن،همواره فرمانبردار توخواهم بود.

اما خدا هیچ جوابی نداد، وچونان طوفانی عظیم گذر کرد.

پس از هزار سال،بربلندای کوه مقدس قدم نهادم ودوباره،خدای رااینگونه سخن گفتم:

پروردگارا،من آفریده ی توام.مرا از ِگل سرشتی و تمام هستی ام از توست.

وخداهیچ پاسخی نگفت، اما چون هزار بالی شتابان گذشت.

هزارسال بعد،بلندای کوه مقدس را صعود کردم و باز،خدای را چنین ندا دادم:

ای پدر! من فرزند توام . با شفقت و عشق مرا زندگی بخشیدی،من نیز با عشق و پرستش،وارث پادشاهِی  تو خواهم شد.

وخدای چیزی نگفت و چونان مَهی که تپه های دور دست را می پوشاند، دور شد.

پس از هزارسال:آن کوه مقدس را بالا رفته،دوباره خدای را اینگونه گفتم:

ای خدای من،ای آرزوی من و انجام من، دیروِزِ  توام وتو امروز منی ،من ریشه ی تو درزمین وتو گُل من درآسمانی،وما در نگاه گرم خورشید، رشد خواهیم کرد.

پس همان لحظه ،خدا به سویم خم شد و به آرامی،عبارتی شیرین ودلنشین در گوشم نجوا کردوهمانگونه که دریایی،جویباری ضعیف رابردوش میکشد،مرادرخودپذیرفت.

وهنگامی که درِه ها ودشت ها را فرود می آمدم ، خدا نیز انجا بود.